Wrzosowiska Okoneckie zaczynają pokrywać się fioletem. W tym roku stosunkowo wcześnie.
Z jednej strony radość: to już. Wrzosowy dywan nabiera barw i właściwie już można zanurzyć się w morzu różu, purpury i fioletu. Z drugiej – robi się trochę smutno, bo kwitnące wrzosy przypominają o tym, że nieuchronnie nadchodzi jesień.
Na razie jednak cieszymy się. Ciepłymi letnimi dniami, przyjemnymi wieczorami i zaskakująco nienajchłodniejszymi sierpniowymi nocami. Wschodami i zachodami słońca, i podróżami – tymi dalszymi i tymi całkiem bliskimi. To właśnie czas na jedną z nich: na wrzosowiska. Te okoneckie, i te największe w Polsce – kłomińskie.
I choć obydwa tereny są objęte częściowo obszarami rezerwatów, to zmienia niewiele w podróżowaniu i cieszeniu się tymi miejscami. Można wejść, podziwiać, dotykać, wąchać, czesać palcami… Można nawet usiąść czy położyć się, ale na własną odpowiedzialność – na wrzosowiskach pełno w tej chwili pszczół i trzmieli, ale mieszka tam też fauna kąsająca. Dobrze pamiętać, że to my jesteśmy tam gośćmi… No i niczego nie zrywać, bo w rezerwacie to karalne.
Najnowsze komentarze